Bir tarafta geçmişimden gelen, diğer tarafta bugünden uzatılan bir el var iki yanımda. Geçmişten gelen el yüreğimi kavramışken. Bugünden gelen el beynimi çekiyor kendine doğru.

Hiç kurtulamadığım geçmişim peşimi bırakmıyor işte. Yoksun ki artık sen !
Başka bir tende aradığın ter damlalarına dokunamayacak bir daha parmak uçların ve sen bugünümün aşkı sende bırak artık hergün geçmişimi dilinden kaydırmayı. Seninin işte. Nedir bu huysuzluk. Ama seninlede yapamıyacağım. Biliyorum beni geçmişimden gelen o elden daha çok sevdiğini, sanada acı vermek istemiyorum geçmişimle.

İşte durumlar böyleyken, ona gülegüle bile diyemiyeceğim. Belki bir telefon mesajı, belki bir mektupla sarıp sarmalayacağım onu. Yalnızlık bana yakışıyor mu ne ? Hmm belki pembe şapkayla durumu kurtabilirim.